تبلیغات
بوی سگ
درباره وبلاگ

آرشیو

طبقه بندی

آخرین پستها

پیوندها

پیوندهای روزانه

نویسندگان

آمار وبلاگ

Admin Logo
themebox

سرما از سوراخها

سرما از درزها

سرما از حاشیه های محو زندگی

و حفره های بی شمار تن مصرف شده ام به درون امد

....

شعله ها را خوب به یاد دارم

آبی ..

اما

این زمستان بارش ندارد

تنها سوز شلاق کش و باد لرزان

و غباری که کیسه ی مرا پر می کند از نازایی

جنگل های سوخته از نفس خشک آسمان

ومجاری خشک رودهای بهاره

...

من زمین هستم

 که بر

                   بر و روی خشکیده ام اشک نخواهم ریخت

 



نوشته شده توسط :سپید
جمعه 3 دی 1389-02:53 ب.ظ

www.gorghayeahli.mihanblog.com



نوشته شده توسط :سپید
جمعه 16 بهمن 1388-02:05 ق.ظ

آنها می گریند؛

پیرمردی که به یاد نمی آورد

و مردان جوانی که از یاد نخواهند برد.



نوشته شده توسط :سپید
چهارشنبه 23 دی 1388-01:53 ق.ظ

 

مغز که گربه ی خیس کوچکی ست
                                          مرا به دیوارهایش پرت می کند
                                          به سنجاق های گیر کرده به لبه ها
                                          و بازی گریزان نخ بودن

.........
راههای نخفتن را دوره می کنم
راههای راحت خوابیدن
                           و رختخوابهای گرمتر

اگر اتاقی به من می دادی .. وپاره ای سکوت ...و چیزهای خوشایند
تنها اگر قرار نبود بالا بیاورم
                               و یا معده ام پرو خالی نمی شد
........
به تو که ایمان ندارم
                        به دستهایم نیز
                        به کتابها و صندلی های راحت
                        به گودال خالی گرمی که نشسته بودیم
                        و دودهای چرخان........
اجاق را روشن کن
                      جان من پاییز را در خانه زندانی کن
                                و کمی از گرمای تن های چاق و پر مو
بگذار روی فرش گرمی بنشینم که بالاتر نمی رود
                                و سکوتم را تو آتش کن....
خانه می خواهم
                   خانه ای بی جدال امنیت
                                  بی پنجره ای و پرده های ضخیم


سرما را مثل ژاکتی دست بافت
                                    بر تنم کن
نلرز از خاطرات کم و بیشم
                            از اتفاق پیچیده ای که خود را لغت به لغت می شکند
                            از شعر عاشقانه ای که قرار نبود
تنها گوشه ای منتظر بمان
                               من چله را می شکنم



نوشته شده توسط :سپید
دوشنبه 24 فروردین 1388-11:28 ب.ظ

     چرخهای تولید را به تو می سپارم.....

      از قوطیهای کنسرو

                    و باکتریهای ناچیز بی هوازی

      چنان آموخته ام:

                    که چشمانم را می بندم....     

                                 تا درب را به رویم پرس کنند! 



نوشته شده توسط :سپید
جمعه 12 مهر 1387-05:10 ق.ظ

        تو که بد نکردی:

         

         مادر را گذاشتی منتظر روی پله ها

         ما را گذاشتی حسرت یکبار دیگر: برادر

          پدر را حوالی میزت چرخاندی

                             دنبال کاغذ پاره ای ..خطی...نشانه ای

         خودت را روی ستونهای پل عابر:

                  

                             ـ کلیه ی فروشی.. O -   ـ

         .....

       حالا که رفته ای فرض می کنیم :

      

                                       ما ککمان نگزید از اینکه

         

                                               روی چمن ها

                                                              

                                                             با سرنگ روی ران

                

                               روز را سر کشیدی..........

 



نوشته شده توسط :سپید
دوشنبه 18 شهریور 1387-11:09 ق.ظ

   تندیس مرمری از زنی فربه 

                              

                               در نماز خانه ی رنگینی نبودیم

  یا متر سک پا بر جایی بر لا یه های داغ شب

      

          ....   پستان بریده 

                              دست و پا بسته

    خود را عقیم می کنیم

 

                   تا فرزندانمان ما را به چوبه نبندند



نوشته شده توسط :سپید
سه شنبه 15 مرداد 1387-06:08 ق.ظ

مرا در چای داغت سر می کشی

و یادگار کوچکی از تعلقات مرا

                                با جیب شلوارت به خیابانهامی بری

مناسک هر روز مردانه ات را تکرار می کنی:

دست می کشی به ریش چند روزه ات

کبریت را به سمت مردان کوچه دراز می کنی

و خستگی ات را حواله ی چراغهای برق

............

مرا می کشی بالا

                    مست نمی شوی..

من هسته ی بی رنگ گیلاسی می شوم

                                            روی بشقاب چینی ی میوه ات.



نوشته شده توسط :سپید
دوشنبه 24 تیر 1387-10:07 ق.ظ

تمام سهم من تو بودی

                       که سرنوشت نازک و باریکیست از تختخوابی دو نفره

و پاهای مضطرب راهروها ی سفید که می دوند

                                          برای کشتن طفلی که شبیه تو بود!

مهربانتر از من

                با چشمهای سبز و گونه های سفید

وشاید تنها

          تاب مویی از آن من

طفل عجولی  بر تصاحب تمامی ی من.

............

خون از گلویم نیست که می ریزد

                                    هر ماه

                                         پاره می کنم شمار عادات ماهیانه ای

که عمر لرزان او می شد

دوره می کنم 

              هر ماه

                        خونی که از تو به من می سرید.....

تیله ی کوچک گردی که

                      مادرش من بودم!

در غلت عصیان آرام فاضلاب ها

تیله ای که نزدیکت می کرد به من

                                      که حالا هیچ کجای من نیستی...

نخوابیده ای آرام،سر روی سفید گردن داغم

نیستی تبزده ،بیمار.....در تاب سینه ام

حتی حریر نازک کیسه ای در خیسی تنم

............

کجایی پس تو؟

مخلوط دل انگیزی از بوی قلیان و جگری

بوی تن خیسی از جلبک و عرق

و تندیس بر آمده ای از مردانی مهربانتر..

اما....

        فریاد من میان تو ماندست

                      در خیزهای بی رحمی که طفلم را می برد

                      در پیاده روهایی که به ویارهای من رحم نکرد

                      و...در شب های بوسه های قرضی

پس کجا مانده ای تو؟

                      در عصرها؟

                     یا شب به خانه می آیی؟

چشمانم ناز تازه کاری گرفته است

روی اجاق کور شده ام چای دم کشیده

از دیگها بوی غذا خمارت می کند..

من ایستاده ام اساطیروار

                          وغمزه ام را بارها تمرین کرده ام

مثل زنان عقدی مردان قدیمی ام

                                     که هیچ طفل حرامزاده ای ندارم

تنها

روی لبانم ، هزارو یک شبی مسموم خفته است

که نمی تواند

               تو را به طاقچه ام سنجاق کند.

                              

 



نوشته شده توسط :سپید
یکشنبه 29 اردیبهشت 1387-02:05 ق.ظ

نگران چیدن سفره ام برای صبحانه

نگران بوی بد کره

                       کتری که دیر جوش می آید

و نانها که بوی نا می دهند

نگران صدای کفش هایم روی پله های همسایه

نگران خاکها که از قابها تکان نمی خورند

............و منتظر

          منتظرم آب برنج جوش بیاید

          منتظرم صدای وز وز یخچال تمام شود

............باید امروز کاری بکنم

                            باید نا خنهایم را سوهان بکشم

سوراخ کوچک جورابم را بدوزم

                            لباسهای زیرم را اتو کنم

.........کارهای زیادی هست

                          ریشه های فرش اتاق به سیاهی می زند

آینه از لکه های آب پر است

                          و پرده های آشپزخانه بوی غذا می دهند

فردا بیدار که شدم

                      کیسه ی زباله را بر میدارم

از سقف تا فرش........

نمی گذارم حالا که رفته ای ، خانه ام را گند بگیرد.



نوشته شده توسط :سپید
جمعه 23 فروردین 1387-07:04 ق.ظ











  • تعداد صفحات :6
  • 1  
  • 2  
  • 3  
  • 4  
  • 5  
  • 6