تبلیغات
بوی سگ
درباره وبلاگ

آرشیو

طبقه بندی

آخرین پستها

پیوندها

پیوندهای روزانه

نویسندگان

آمار وبلاگ

Admin Logo
themebox

کشتار جمعی خانه های روشن شهر

ساقط شدم از هستی

                       ساقط شدم از طوفان

وقت:

وزش باد ممنوع

                   وزش سکوت خالص طعم...

خاموش نشسته ای

                      با غم آرام من

از شب به صبح              صبح به شب

ـ عصر:

عصر زمستان نفس ندارد

عصر؛ ساعت گندیده ی روز است

روز ؛ ساعت بی نام ما

                        وقت قدم به قدم از کوچه های

 خانه های

خالی

 خواب آلود

تنور من آتش - سرخ- ندارد

آتش به آتش سهم نانت را بردار

...........

از بخت خفته ی مادرم

                          با شال بافته ی سرما

کوره ی ساکت شام ما

                          و خراش دستان خسته ی من

                   ..................................

از ادامه بر گشت خوردم

بی سایه ی سبزی به پلک های چروک

از گوشه ی دیواری - پریده از خواب لرزان من

نگاه می کردم به خانه های روشن بی دوام

                          به قواره ی بی رمق پاها ی تو

                         به استخوان بیرون زده ی کمر گاهت

                        به زخم کج

                                      بی دست من

                                                      نا پیدا

و گودی ی بوسه ی من هنوز

  

                                رد کبودی چشمانت

.................

سهم نانت را بردار!

.................

پلاک پنهان خانه ی تو

پرده ی آبی

           و دست من از

                             وحشت

                                     لای

                                           برف

                                                   کنار

                                                         کوچه ای که

 رو به اتمام بود

هر چه دست دارم می کشم به ته ریش چند روزه ات

به خط و خطوطی از گو دی نا تمام گو نه ات

و هر چه ته مانده از مغز موقت من

اما نگاه کن

نگاه کن :

           ماهی لغزنده ی آن روزها

                       آبشش کنده ی مرا دوام ندارد

                     ....................................

قمار می کردم دار و ندار نداشته ام را

                      بر سر یک ثانیه از:

                                           نور

                                                لرزان

                                                         گرم

                           روی بر آمدگی نا چیز سینه ی من

و رگ تپند ه ی دستت

                          از دنده ی آخر به استخوان شانه ی یخ  بسته ام

                               ................................

سر ما نخورده ام

                       تب ندارم

عادت ماهیانه ی شب نشینی با خاک سرد تو اما......

 

تبریز تمام شد

تب ریز             ریز

قطعه قطعه می شود قلب سالخورد ه ی من



نوشته شده توسط :سپید
سه شنبه 23 آبان 1385-01:11 ق.ظ