تبلیغات
بوی سگ
درباره وبلاگ

آرشیو

طبقه بندی

آخرین پستها

پیوندها

پیوندهای روزانه

نویسندگان

آمار وبلاگ

Admin Logo
themebox

دستانم آنقدر بزرگ هست که بتوانم بال بزنم؟

انگشتانم دراز

               پر پیچ وتاب

                      خشن                 برای خرا شیدنت کافی ست؟

اما

    تو دو داس بلند داری

    دو تفاوت عظیم

                     و گردن باریک من .....

 تکیه بر زمین رو برو

پا بر قفای لرزان شب

                      و خوابهای متحرک

.........

پستان مادران را می برند

تا این قبیله سیاه مست نمیرد

کاشتن

       کاشتن

              و سر روی شانه ی خود خفتن

این خود ارضاعی جمعی ست

........

ده صندلی عمود به روی هم

و یک گله گیاه خود رو

                          توی کفشهای من

جوشن کبیر

             صغیر

دست پدر و             چارقد گلدار من

.........

امشب دو چشم کوچک روی شاخهایت می گذارم

حلزونها خانه به دوشان ازلی اند

و باکرگان داءمی خلقت

من اما

     زود به باد دادم پرده های صورتی اتاق کودکیم را

و کنار گونه ی عروسکم خراش نا خن که بود که خواب نمی رفتم؟

.........

پا از دمم بردار

من قدر تمام بشریت تلخم

وای از روزی که این فنجان سرو ته شود

                                             سر وته شود

و فال دروغین تو را

                       روی دست نا بکارت تف کند.....



نوشته شده توسط :سپید
شنبه 12 خرداد 1386-12:06 ب.ظ