تبلیغات
بوی سگ
درباره وبلاگ

آرشیو

طبقه بندی

آخرین پستها

پیوندها

پیوندهای روزانه

نویسندگان

آمار وبلاگ

Admin Logo
themebox

۱.

زندگی  تعطیله

 زندگی  تعطیله

آی  جماعت  من  شوخی  ندارم:

                                           جام و

                                                    به باده

                                                              وه کس شعر

بوق  لطیف  یک  ابو طیاره

                                     موسیقی متن  شام نخورده

قورباغهء شاعر غمگین  است

دونوازی دست من

                        با خشم کودن چشمت

شاعر قوربا غه  غمگین  است

مجمع سیارگان خالص تنهایی

                                       کنگرهء بی عاری و رخوت بود

شب شاهد خوبی ست برای گنگی این اتفاق

حادثه

        نمی افتد بالا یا پایین

تف به گور این رفت وآمد بی آفتاب

جماعت زندگی تعطیل است...........

من با کاسه وکوزه

                        نیامده ام که بشکنم

با ساز ودهل هم

من آمده ام

             که برف کثیف روز اول را

                                               این طفل تشنه ام نخورد

یا زرورق نقره

               این انگشتان

پاره نشود

    نسوزد

            نریزد

با جیغ خنده این وحشت

                         انگشت به گوش کرده ام

تا قورباغه بخواند

۲.

زندگی تعطیله

سوت قطار و انتظار سوزن بانم

ریق جمله را درآورده ام

با چکش  سنگین خاطره ات

پنجاه سوسک نو رسته را کشته ام

 وه...........

              چه سمفونی ای بود

۳.

خمار غبار غمت

مثنوی بچه راسو ها را تکمیل کرده ام

 انگار بوی تن توست

                 یا...........

                        آخ ...   ورودی آقایان بود

          < بهداشت را رعایت کنید >

۴.

برگشت خورده ام

هیچ شل خری دست به کار نیست

امضا تقلبی است

وقت تعطیلی این هیاهو

               یک آفتابه آب به روی جماعت

 بالکن را چراغانی می کنم

    آن گوشه ایستاده

 زیر برف این دل پاره

دست به کمر

 شلوار خیس ؛  بالا کشیده

۵.

هزار پا

 نه هزار پا  دارد

                           نه هزار لای پا

عفت پاتک خورده اش را

               هزار بار اما تکثیر می کند

 حنا بندان چارقد گل دار توست

             با دست حریص شانه من

سبز سیدی مراسم را

 با لخته های رنگ راه راه کرده ام

رنگ خالص  حیا ندارد

 ذوق ته کشیده ام را

نفس می برد

رد پای خاله سوسکه های کشته ام را

قاب چوب کرده ام

چوب روسی

       چوب موریانه نخورده

خوش رنگ ؛  شیک

 روی دیوار این گچ رنگ نخورده

بسته ام با نخ

 پاره نمی کنم دست حمایت آستین کرم خورده ات را

۶.

روز تعطیل و این همه بوی پا ...........

جماعت لای درخت های باغ یارو شاشیده بود

هر چه سفره سیزده به در بود بوی استفراغ می داد

۷.

وقت خواب طفلکم رسیده بود

سفیدی ملافه ات را

 گلاب می زنم

   تا خواب ببینی :   

                         مادرت مریم باکره بود.



نوشته شده توسط :سپید
چهارشنبه 7 دی 1384-06:12 ق.ظ